Pred sedemdesiatimi deviatimi rokmi sa druhá svetová vojna začala nemeckým útokom na Poľsko. Nadránom 1. septembra 1939 prekročili vojská Nemeckej ríše nemecko-poľskú hranicu. Hoci počas Poľskej obrannej vojny muselo Poľské vojsko uznať presilu útočníka, prehraný boj bol iba začiatkom zapojenia sa poľských vojakov do vojenských aktivít na frontoch druhej svetovej vojny.

 

1. septembra 1939 o 4:45 hod. nemecké vojska začali realizovať plán útoku na Poľsko pod tajným názvom „Fall Weiss“ na fronte s dĺžkou 1600 km. Prvé boje boli orientované aj na dôležitý vojenský sklad na Westerplatte, ktorý sa podarilo poľským vojenským príslušníkom brániť celý týždeň. Podľa predpokladov nemeckých veliteľov malo realizácii bleskovej vojny (tzv. Blitzkrieg) pomôcť rýchle zatlačenie poľských vojsk do defenzívy, ich obkľúčenie a porazenie. Oddiely Poľského vojska boli vzhľadom na obrovskú prevahu nepriateľa prinútené stiahnuť sa smerom do vnútrozemia už v prvých dňoch otvorených bojov, no časové predpoklady plánu Fall Weiss sa nepodarilo celkom naplniť.

 

Skutočnosť, že Francúzsko a Veľká Británia vypovedali 3. septembra 1939 Nemeckej ríši vojnu, bola nádejou, že spojenci prídu Poľsku na pomoc. Manifestácie plné entuziazmu sa konali vo všetkých veľkých poľských mestách. V skutočnosti však vojenskí a civilní predstavitelia obidvoch štátov nezačali rozhodné vojenské ťaženie voči Nemecku, čím zároveň porušili spojenecké záväzky. Tzv. čudná vojna sa skončila až spolu s nemeckou inváziou do Francúzska na jar 1940.

 

Útok Nemecka na Poľsko predpokladal nielen teritoriálne podmanenie poľského územia, ale aj pacifikáciu obyvateľstva a vyhubenie jeho inteligencie. Bombardovanie Wieluńu, ako aj ďalších poľských miest už počas prvých hodín vojny malo za následok značné straty medzi civilným obyvateľstvom. Elimináciu poľských elít a inteligencie Nemecko prebralo počas konferencie v Jełowej 12. septembra 1939. Plán vyhubenia poľskej inteligencie v rámci tzv. Intelligenzaktion a v rámci akcie AB (Außerordentliche Befriedungsaktion) Nemecká ríša dôsledne realizovala v ďalších rokoch okupácie.

 

Napriek značnej vojenskej prevahe nepriateľa a útoku sovietskych vojsk na územie Poľska, ku ktorému došlo 17. septembra 1939, jednotky Poľského vojska aj naďalej kládli aktívny odpor. Bitka pri Kocku bola posledným ozbrojeným stretom v rámci Poľskej obrannej vojny.  A hoci 6. októbra 1939 poľské oddiely zložili zbrane, s Nemeckom aj naďalej bojovali niektoré jednotky poľského vojska. Príkladom je špeciálny oddiel Poľského vojska pod vedením majora Hubala. 

 

Na poľskom území okupanti začali masové vyhladenie obyvateľstva, ktoré trvalo prakticky do konca druhej svetovej vojny v roku 1945. Hitlerovskí vojaci realizovali program masového vyhladenia židovského obyvateľstva, pričom terorizovali miestne obyvateľstvo a postihovali prejavy akéhokoľvek odporu a odboja, čoho dôsledkom bola smrť niekoľkých miliónov poľských občanov.

 

Prehraná Poľská obranná vojna v roku 1939 neukončila odboj na poľskom území. Napriek represiám oboch okupantov už 27. septembra 1939 bola povolaná Služba pre víťazstvo Poľska. Tajné štruktúry poľského odbojového hnutia sa pretvorili na najväčší podzemný štát v okupovanej Európe, a Poliaci sa dali na boj s okupantom na iných frontoch, čím sa napokon pričinili k víťazstvu Spojencov a k ukončeniu druhej svetovej vojny.

 

---

 

79. rocznica wybuchu II wojny światowej

 

Siedemdziesiąt dziewięć lat temu agresja niemiecka na Polskę zapoczątkowała II Wojnę Światową. Nad ranem 1 września 1939 r. wojska Rzeszy Niemieckiej przekroczyły granicę polsko-niemiecką. Choć w trakcie wojny obronnej Polski 1939 r., Wojsko Polskie musiało uznać przewagę najeźdźcy, to przegrana walka była jedynie początkiem zaangażowania w działania wojenne żołnierzy polskich na frontach II Wojny Światowej.

 

1 września o godzinie 4.45 wojska niemieckie rozpoczęły realizację planu ataku na Polskę pod kryptonimem Fall Weiss na froncie o długości 1600 km. Szczególnym punktem oporu pierwszego dnia wojny stała się składnica wojskowa na Westerplatte, której polska załoga broniła przez tydzień. Według założeń dowódców niemieckich przeprowadzenie wojny błyskawicznej (tzw. Blitzkrieg) miało pozwolić na szybkie zepchnięcie wojsk polskich do defensywy, okrążenie ich i rozbicie. Wobec zdecydowanej przewagi wroga, oddziały Wojska Polskiego zmuszone zostały do odwrotu w głąb kraju już w pierwszych dniach kampanii, choć założenia czasowe planu Fall Weiss nie zostały w pełni zrealizowane.

 

Wypowiedzenie wojny Rzeszy Niemieckiej przez Francję i Wielką Brytanię 3 września 1939 r. wzbudziło nadzieje na odsiecz ze strony sojuszników. Entuzjastyczne manifestacje odbyły się we wszystkich dużych polskich miastach. W rzeczywistości jednak władze wojskowe i cywilne obu państw nie rozpoczęły zdecydowanych działań wojennych przeciwko Niemcom, łamiąc tym samym zobowiązania sojusznicze. Tzw. dziwna wojna zakończyła się dopiero wraz z inwazją niemiecką na Francję wiosną 1940 roku.

 

Atak Niemiec na Polskę zakładał nie tylko podbój terytorialny, ale również pacyfikację ludności i unicestwienie jej warstw inteligenckich. Bombardowanie Wielunia, a także innych polskich miast, już w pierwszych godzinach konfliktu spowodowało znaczne straty wśród ludności cywilnej. Eliminację polskich elit społecznych Niemcy omówili w trakcie konferencji w Jełowej 12 września 1939 r. Plan wymordowania polskiej inteligencji w ramach tzw. Intelligenzaktion oraz  w ramach akcji AB (Außerordentliche Befriedungsaktion) Rzesza Niemiecka konsekwentnie realizowała w kolejnych latach okupacji.

 

Pomimo znacznej przewagi militarnej wroga i napaści oddziałów sowieckich na terytorium Polski 17 września 1939 r., jednostki Wojska Polskiego stawiały zacięty opór. Bitwa pod Kockiem była ostatnim starciem w tzw. Kampanii Wrześniowej.  I chociaż 6 października 1939 roku polskie oddziały złożyły broń, to nadal jednak walczyły z Niemcami jednostki wojska, które kontynuowały opór i prowadziły działania przeciwko niemieckiemu najeźdźcy. Przykładem jest Oddział Wydzielony Wojska Polskiego pod dowództwem majora Hubala. 

Na ziemiach polskich okupanci rozpoczęli masową eksterminację zamieszkującej je ludności, trwającą praktycznie do zakończenia II Wojny Światowej w 1945 r. Najeźdźcy hitlerowscy realizowali program masowej zagłady ludności żydowskiej oraz powszechny terror i represje wobec przejawów jakiegokolwiek oporu, której efektem była śmierć wielu milionów polskich obywateli.

 

Przegrana wojna obronna Polski 1939 r. nie zakończyła oporu na terenie kraju. Pomimo represji ze strony obu okupantów, już 27 września 1939 r. powołana została do życia została Służba Zwycięstwu Polski. Tajne struktury polskiego ruchu oporu przerodziły się w największe w okupowanej Europie państwo podziemne, a Polacy podjęli walkę z okupantem na innych frontach ostatecznie przyczyniając się do zwycięstwa Aliantów i zakończenia II Wojny Światowej.

 

 

 

FaLang translation system by Faboba